O RASIE

HISTORIA

Maine Coon jest jedną z najstarszych naturalnych ras kotów. Historia rozpoczyna się od stanu Maine (pierwszy człon nazwy rasy) w Ameryce Północnej, gdzie napotkano na pierwszego Maine Coona. Przypuszcza się, że koty te żyły dziko na tym terenie. Z kolei drugi człon nazwy tzn. coon wziął się od szopa pracza o tej nazwie, ponieważ legenda głosi, że są one wynikiem skrzyżowania kota domowego z szopem praczem – ang. raccoon, popularnie coon. Jednak nauka genetyki wyklucza taką możliwość. Kocięta  tego „związku” odziedziczyć miały po szopie puszysty ogon i umiejętność wspinania. Inna wersja głosi, że Maine Coon jest krzyżówką rysia z kotem domowym, dlatego ma puszyste uszy które są zakończone pędzelkami, dłuższe futro na tylnych nogach oraz jest znacznie większy od kotów innych ras. Inna  bardziej realna hipoteza powstania rasy przyjmuje, że wywodzą się od kotów Angora przywiezionych do Ameryki  przez europejskich kolonistów i żeglarzy w końcu XVIII wieku. Następne wyjaśnienie odwołuje się do wikingów, którzy podróżując drogą morską zabrali na pokłady swoich statków  koty norweskie leśne, które krzyżowały się z kotami domowymi, dając początek rasie Maine Coon.
Rasa Maine Coon jest naturalnie wykształconą rasą, powstała bez udziału hodowców, co jednocześnie nie oznacza , iż pozostają oni bez wpływu w kształtowaniu wzorca tej rasy. Maine Coony zostały uznane za narodową rasę Kanady. Po raz pierwszy pokazano je na wystawie w Nowym Jorku w 1860 r, lecz w USA rasa ta została uznana dopiero 16 lat później. Natomiast międzynarodowa organizacja FIFE uznała ją oficjalnie w 1983 roku. Do Polski Maine Coony sprowadzono w 1994r., pierwszy miot urodził się w czerwcu następnego roku i od tego czasu liczba hodowli rośnie w ogromnym tempie.

 

CHARAKTER

Maine Coony charakteryzują się bardzo spokojnym, pogodnym usposobieniem. Są przyjaźnie nastawione do człowieka i bardzo mocno przywiązują się do swoich właścicieli, dlatego często mówi się, że Maine Coony to bardziej psy niż koty. Lubią towarzyszyć  opiekunowi w jego codziennych zajęciach lub mieć chociaż go na oku. Bardzo lubią dzieci a zwłaszcza zabawy i pieszczoty z nimi. Maine Coony to wspaniali przyjaciele dzieci. Zawsze chętne są do zabaw i psot, lubią być w centrum zainteresowania a w szczególności jak do domu przychodzą goście. Lubią przesiadywać na najwyższych meblach, półkach.  Maine Coony nie miauczą, ale znane są z wydawania charakterystycznych dźwięków przypominających świergolenie, gruchanie i ćwierkanie.

 

WYGLĄD MAINE COONA

Cechą charakterystyczną odróżniającą koty tej rasy to przede wszystkim ich wielkość i muskularna budowa ciała. Ciężar dorosłego samca to 6 do 10 kilogramów, a samicy od 4 do 7 kilogramów, jednak często ciężar przekracza 10 kg a ich długość 1 metra. Zaliczane są do kotów pół długowłosych, okrywa włosowa składa się z dwóch warstw (podszerstka i włosów okrywowych), która jest wodoodporna. Sierść krótsza jest na głowie, grzbiecie, barkach i kończynach, a dłuższa na piersi, brzuchu, bokach i ogonie. Maine coony występują prawie we wszystkich odmianach kolorystycznych, z wyjątkiem barwy czekoladowej, cynamonowej, liliowej i oznaczeń typu syjamskiego kolor point. Umaszczenie jest zróżnicowane od pręgowanego klasycznie, tygrysio, cętkowane oraz umaszczenie jednolite, czyli solid. Mają długi ogon dochodzący nawet do 50 cm długości, który jest bardzo puszysty. Uszy duże wysoko stojące, o szerokiej nasadzie, które są  zakończone szpiczasto z typowymi dla rasy Maine Coon pędzelkami. Mają charakterystyczną trójkątna głowę z kanciastym pyszczkiem oraz długi i prosty nos i dobrze zarysowany podbródek. Oczy mają niezwykle duże, wyraziste o migdałowym kształcie, szeroko rozstawione. Powinny być w kolorze zielonym lub bursztynowym (w różnych odcieniach) nie koniecznie zharmonizowane z ich umaszczeniem. U białych odmian kotów jest akceptowany kolor oczu niebieski i różnokolorowy (każde oko w innym kolorze)

 

Standard – FIFe dla Kotów Rasy Maine Coon (01.01.2000r)

Ogólne
Wygląd zewnętrzny Rasa Maine Coon to duży kot z kanciastym układem głowy, dużymi uszami, szeroką klatką piersiową, mocnym kośćcem, z długim silnie umięśnionym prostokątnym ciałem i długim puszystym ogonem. Wyrobione mięśnie i gęstość futra dają wrażenie siły i witalności.
Wielkość Średni do dużego.
Wady Niezrównoważone proporcje. Ogólnie za mały rozmiar kota.
Głowa
Kształt Średniej wielkości, kanciasta. Profil lekko wklęsły.
Czoło Łagodnie wygięte.
Policzki Kości policzkowe wysoko położone i wystające.
Twarz, nos, pyszczek Oblicze i nos średniej długości z kanciastym zarysem pyszczka. Łatwo wyczuwalne, wyraziste przejście od pyszczka do kości policzkowych.
Broda Mocna, w jednej linii pionowej z nosem i górną wargą.
Wady Głowa – Okrągła głowa. Profil prosty lub wypukły.
Pyszczek – Wyraziste poduszeczki wąsów. Okrągły lub szpiczasty pyszczek.
Broda – Cofnięta broda.
Nos – Przełamanie nosa.
Uszy
Kształt Duże, szerokie u nasady, umiarkowanie szpiczaste, „rysie” pędzelki pożądane. Pędzelki włosów w uszach rozciągają się poza zewnętrzne krańce uszu.
Osadzenie Osadzone wysoko na głowie, bardzo lekko przechylone na zewnątrz. Uszy powinny być rozstawione na szerokość ucha. Szerokość zwiększa się lekko u starszych kotów. Dolne osadzenie ucha jest troszkę bardziej z tyłu niż górne osadzenie.
Wady Za szeroko rozstawione, osadzone na zewnątrz.
Oczy
Kształt Duże i szeroko osadzone. Lekko owalne, ale nie migdałowe, kiedy są szeroko otwarte, wyglądają jak okrągłe. Osadzenie trochę skośne w stosunku do zewnętrznej nasady ucha.
Kolor Wszystkie kolory dozwolone. Nie ma żadnej relacji między kolorem oczu i futra. Pożądana czysta barwa oka.
Wady Skośne, w kształcie migdała.
Szyja
Kocury mają bardzo silnie umięśniony kark.
Korpus
Struktura Ciało powinno być długie, o silnej budowie kośćca, umięśnione silnie, o szerokiej klatce piersiowej. Duże formy, wszystkie części ciała proporcjonalnie tworzą wrażenie prostokąta.
Wady Delikatna, lekka struktura kośćca. Zbyt krótkie, krępe ciało.
Nogi
Kończyny Silne, średniej długości, tworzą prostokąt z ciałem
Poduszeczki Duże, okrągłe z mocnymi pędzelkami między palcami.
Wady Kończyny – Długie, tyczkowate nogi.
Ogon
Przynajmniej tak długi, jak ciało od kości ramieniowej do nasady ogona. Szeroki przy nasadzie, zwężający się ku czubkowi, z pełnym powiewającym włosem. Włos na ogonie jest długi i zawsze powiewa.
Wady Zbyt krótki ogon.
Futro
Struktura Futro na każdą pogodę. Gęste i krótkie na głowie, ramionach i nogach, stopniowo wydłużające się na plecach i bokach, a na tylnych nogach w długie pełne kosmate portki i kosmaty brzuch. Pożądana jest kryza. Faktura jedwabista. Futro jest gładko opadające. Podpuch jest miękki i delikatny, przykryty szorstkim, gładkim włosem okrywowym.
Kolor Wszystkie kolory dopuszczalne z wyjątkiem oznaczeń syjamskich, kolorów czekoladowego, cynamonowego, lila, beżowego i oznaczeń burmańskich. Dopuszczalne każda ilość białego.
Wady Brak długiego futra na brzuchu. Futro o ogólnie równej długości włosa. Brak jakiegokolwiek podpuchu.
Kondycja
Maine Coon powinien być w dobrej równowadze elementów, kondycji i proporcjach.
Uwagi
– Typ musi być zawsze wyraźniejszy niż barwa.- Bardzo powolne dojrzewanie tej rasy powinno być brane pod uwagę przy ocenie.

– Dorosłe kocury mogą mieć większą i szerszą głowę niż kotki.

– Kotki są proporcjonalnie mniejsze niż kocury.

– Należy uwzględniać znaczne różnice w rozmiarach.

– Długość futra i gęstość podpuchu są różne w różnych porach roku.